-بنده ي من نماز شب بخوان که يازده رکعت است... - خدايا! خستـه ام، نمـيتوانم نيمه شب يازده رکعت بخوانم! - بنده ي من! قبل از خواب اين سه رکعت را بخوان... - خدايا! سه رکعت زياد است! - بنده ي من! قبل از خواب وضو بگير و رو به آسمان کن و بگو - خدايا! من در رختخواب هستم و اگر بلند شوم، خواب از سرم ميپرد! - بنده ي من! همان جا که دراز کشيده اي تيمم کن و بگو يا الله... - خدايا! هوا سرد است و نمـيتوانم دستانم را از زير پتو بيرون بياورم! - بنده ي من! در دلت بگو يا الله، ما نماز شب برايت حساب ميکنيم.....
بنده اعتنايي نميکند و مـيخوابد..... - ملائکه ي من! ببينيد من اين قدر ساده گرفته ام، اما بنده ي من خوابيده است. چيزي به اذان صبح نمانده است، او را بيدار کنيد، دلم برايش تنگ شده است،امشب با من حرف نزده است... - خداوندا! دو بار او را بيدار کرديم، اما باز هم خوابيد... - ملائکه ي من! در گوشش بگوييد پروردگارت، منتظر توست... - پروردگارا! باز هم بيدار نمـيشود! اذان صبح را مـيگويند، هنگام طلوع آفتاب است... - اي بنده! بيدار شو، نماز صبحت قضا مـيشود... خورشيد از مشرق سر برمـي آورد. خداوند رويش را برمـيگرداند. ملائکه ي من! آيا حق ندارم که با اين بنده قهر کنم؟ واي نه ... ! خداي مهربونم..... با منم قهري.....؟؟! ولي باز هم خدا بنده اش رو مي بخشد و باز هم ... !
+
نوشته شده در شنبه پانزدهم فروردین 1388ساعت 3 بعد از ظهر به قلم: ملینا
|
خنده بر لب ميزنم تا كس نداند راز من....ورنه اين دنيا كه ما ديديم خنديدن نداشت.
پشت سرمن قدم برندار، چون ممكن است راه رو خوبی نباشم، قبل ازمن نیز قدم برندار،
ممكن است من پیرو خوبی نباشم ، همراه من قدم بردار و دوست خوبی برای من باش.
